ว่าด้วยเรื่องความรัก

ว่าด้วยเรื่องความรัก

เด็กคนนึงเดินเข้าไปในสวนดอกไม้เพื่อหาดอกไม้ที่สวยที่สุด แม่ของเขาบอกว่ามีกฎอยู่สามข้อ ข้อแรกคือห้ามเดินย้อนกลับทางเดิม ข้อที่สองคือหยิบดอกไม้ได้ทีละดอกห้ามถือหลายดอกพร้อมกัน และข้อสุดท้ายคือหยิบดอกไม้มาออกจากสวนได้เพียงดอกเดียว ระหว่างทางเด็กน้อยหยิบดอกโน้น เปลี่ยนดอกอื่นบ้าง เสียดายดอกที่โยนทิ้งไปบ้าง แต่ก็ออกมาพร้อมดอกไม่ที่คิดว่าเหมาะกับเค้ามากที่สุด ...

บางคนดูดอกไม้แล้วสวยแต่ดมไม่หอมก็ทิ้งไป บางคนหยิบมาแล้วหนามตำก็ทิ้งไป

บางคนหยิบดอกไม้ดอกแรกที่เจอแล้วกำไว้นานไป ดอกไม้เหี่ยวก็เลยทิ้งไปหยิบดอกไม้ใหม่ตรงหน้า

บางคนเลือกดอกไม้แล้วเปลี่ยนใจตอนสุดท้าย เลยได้ดอกไม้ใกล้ประตูทางออก

บางคนพยายามหยิบหลายดอกแต่ก็ไม่ได้ซักดอกออกจากสวนมือเปล่า

อ่านเรื่องนี้แล้วหลายคนคงรู้สึกเหมือนกับที่เราจะรักใครซักคน เราไม่รู้หรอกว่าคนรักของเราใช่คนที่ดีที่สุดหรือเปล่า เราอาจทิ้งคนที่เราคิดว่าใช่ไปเพราะตอนนั้นเราคิดว่ามันไม่ใช่ เราไม่สามารถย้อนเวลากลับไปหาคนรักเก่าของเราได้และสุดท้ายเราเลือกคนรักมาเป็นคู่ชีวิตได้เพียงแค่คนเดียว

ถ้าความรักมันมีตัวตนจริง ๆ น่ามีทฤษฏีเกี่ยวกับความรัก เช่น ความรัก = ประสบการณ์ที่ดีและไม่ดี + อนาคตที่วางร่วมกัน แต่อาร์ตตัวพ่อตัวแม่อาจเห็นว่าความรักไม่จำเป็นต้องหาอะไรมาอธิบายแค่คุณรู้สึกอย่างไรกับคนที่อยู่หน้าคุณก็พอ บางคนนำความรักมาผูกกับแต่งงาน ตั้งเงื่อนไขแสนหวานเจ้าหญิงเจ้าชาย มีบ้านหลังใหญ่สีขาว ลูกเล่นน้ำในสระข้างบ้าน แต่ปีศาจชื่อความรักคงไม่เคยดูละครหลังข่าวที่จบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง งานแต่งก็อาจไม่มีความรักและความรักก็ไม่ได้นำไปสู่งานแต่งเสมอ

แน่นอนว่าพระอาทิตย์ย่อมมีตกและราตรีไม่ยืนยง ความรักก็ไม่ได้เสถียรชั่วกาล ดอกไม้ที่เด็ดจากต้นแม้ใส่แจกันใหญ่แค่ไหนก็ย่อมเหี่ยวเฉา รักนิรันดรแบบโกโบริอังศุมาลินคงเจอได้แต่ในละคร ด้วยเหตุนี้ทำให้บางคนเข้าใจรักเป็น “คำกริยา(verb)” ไม่ใช่ “คำคุณศัพท์(adjective)” ดังนั้นถ้าคุณเอาแต่บอกรักโดยไม่ได้ทำอะไรเพื่อคนรัก เอาแต่คุยโทรศัพท์โดยไม่ได้ไปหา ความรักก็จะค่อย ๆ หมดลงเหมือนทะเลสาบไม่ว่ากว้างแค่ไหนก็ต้องเหือดแห้งไป

ความเคยชินเป็นศัตรูที่น่ากลัว ดอกไม้วาเลนไทน์แรกย่อมหอมหวลกว่าครั้งใด หลายคนคิดว่าผูกพันในอดีตจะโยงใยไปในอนาคต ถ้าเริ่มต้นดีได้ชัยไปกว่าครึ่งไม่มีในสนามรัก บางคนเลิกรักไม่ได้เพราะอยู่กับภาพอดีตจนไม่คิดถึงภาพอนาคตก็ต้องทนเจ็บกับภาพปัจจุบัน

ความรักเป็นประสบการณ์นึงในชีวิต มีผิดหวัง มีสมหวัง เหมือนเราไม่ได้เขียนหนังสือหรือขี่จักรยานเป็นตั้งแต่วันแรก เราเรียนรู้รักเหมือนเรื่องอื่น ๆ ที่มันทำให้เราเก่งและแกร่งขึ้นทีละนิด แต่ไม่ว่าอย่างไรรักก็ไม่เคยทำร้ายใครมีแต่คนคิดว่ารักเป็นตัวทำร้ายเท่านั้นครับ รักกันให้เป็นนะครับ


PB-Mag Team

Comments

comments