ชนะใจ (ลูก) ตัวเอง

ชนะใจ (ลูก) ตัวเอง

เมื่อลูกเริ่มเข้าสู่วัยคิดเองและลงมือทำเองได้แล้ว สมองคุณพ่อคุณแม่ก็เริ่มเข้าสู่สังเวียนการท้าทายนานาชนิดของลูกเช่นกันค่ะ แม่เกศคิดว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่เราจะมีความคิดเป็นของตัวเองและมีความสุขที่ได้ทำสิ่งที่ตัวเองคิด หากแต่สิ่งที่เราคิดจะไม่สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น รวมถึงสิ่งที่เราคิดนั้นได้ลงมือทำแล้วจะเป็นสิ่งที่ก่อให้เกิดผลที่ดี ถูกต้องและเหมาะสม ลูกก็ได้รับสิทธิเหมือนกับผู้ใหญ่อย่างเราค่ะ มีสิทธิที่จะคิดและลงมือทำอะไรด้วยตัวเองเช่นกัน เพียงแต่ลูกยังเป็นมือใหม่ที่คุณพ่อคุณแม่ต้องคอยดูแล ประคับประคองกรอบความคิดให้อยู่ในแนวทางที่ถูกต้องแต่ไม่กักขัง เอ๊ะ...แอบงงมั๊ยคะ แม่เกศหมายความว่า ลูกสามารถคิดและจินตนาการได้ทุกสิ่งแต่ขอให้สิ่งนั้นถูกต้อง คุณพ่อคุณแม่ไม่ควรบดบังหรือจำกัดจินตนาการของลูกนะคะ จินตนาการคือการเรียนรู้ของลูก และจินตนาการที่สร้างสรรค์มักเป็นบ่อเกิดขององค์ความรู้ที่น่าสนใจให้กับลูกค่ะ ดังนั้นให้สิทธิลูกในการคิดต่อไป ตราบใดที่ความคิดของลูกนั้นตั้งอยู่บนพื้นฐานของความถูกต้องเหมาะสมค่ะ

ย้อนมาดูที่ตัวเราเองกันบ้างดีกว่าค่ะ เมื่อคุณพ่อคุณแม่มองดูว่า ลูกยังเล็ก ลูกยังคิดไม่เป็น คิดไม่ถูก แล้วเคยบ้างมั๊ยเอ่ยที่ผู้ใหญ่ที่โตอย่างเราจะคิดไม่เป็น คิดไม่ถูกบ้าง แม่เกศมองว่า เมื่อทุกคนมีสิทธิที่จะคิด ทุกคนก็มีสิทธิที่จะคิดผิดพลาดด้วยค่ะ คุณพ่อคุณแม่ที่แม้ว่าจะเกิดมาก่อน เรียนรู้มาเยอะ ได้รับประสบการณ์ที่หลากหลายมามากกว่าลูกก็ไม่ได้หมายความจะคิดถูกต้องเสมอไป ประสบการณ์ชีวิตเราเรียนรู้ได้ตลอดเวลาไม่จำกัดเพศและช่วงวัยค่ะ ประสบการณ์ของคุณพ่อคุณแม่สอนลูกได้ดี และบางประสบการณ์ของลูกก็สอนผู้ใหญ่อย่างคุณพ่อคุณแม่ได้ค่ะ

ลองคิดเล่นๆ แต่อาจจะเป็นจริงได้นะคะ ถ้าคุณพ่อคุณแม่คิดผิด ทำผิด และคุณพ่อคุณแม่ได้ทำตามสิ่งที่ลูกบอกหรือแนะนำ ลูกจะรู้สึกภูมิใจไม่น้อยเลยค่ะ และนั่นคือ คุณพ่อคุณแม่ชนะใจตัวน้อยได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ที่สำคัญไปกว่าชัยชนะที่เกิดกับลูกคือ ชัยชนะกับตัวของคุณพ่อคุณแม่เองค่ะ คุณพ่อคุณแม่ชนะใจตัวเอง ใจที่มักรับรู้เสมอว่า ผู้ใหญ่อย่างเราโตกว่า รู้อะไรมากกว่า คิดถูก และทำถูกมากกว่าเด็กค่ะ ถ้าสิ่งที่ผู้ใหญ่อย่างคุณพ่อคุณแม่ทำผิดพลาดและมีเด็กหรือลูกของเรามาเตือนเรา ปฎิกิริยาแรกที่เกิดขึ้นกับเราน่าจะเป็นการต่อต้านค่ะ ยากที่จะจะยอมรับสิ่งที่ผู้ใหญ่ทำผิดและเด็กมาเตือน อย่าลืมนะคะ โลกเรามีอะไรที่เราต้องเรียนรู้อีกเยอะ มีอะไรที่ต้องเรียนรู้อยู่ตลอดเวลา ไม่มีใครรู้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นค่ะ ไม่ต้องอายที่จะยอมรับว่า เราไม่รู้ ไม่ต้องเขินที่จะยอมรับว่า เราคิดผิด พูดผิดหรือทำผิด แต่ควรจะอายและเขินที่เราไม่รู้สึกตัว รวมถึงไม่ยอมรับว่า ตัวเราเองไม่รู้ คิดผิด ทำผิด พูดผิดอยู่ต่างหากค่ะ

ความเป็นจริงแล้วเราทุกคนมีสิทธิคิดผิดและทำผิดได้นะคะ เพียงแต่เราจะยอมรับหรือเปล่าว่า สิ่งที่เราคิดและทำไปนั้นผิดพลาด ควรแก้ไข ลงมือทำใหม่ คิดใหม่ หากเราสามารถยอมรับกับความจริงได้ก็นับว่า เราชนะใจตัวเองได้เป็นอย่างดี และจะมีความสุข อีกทั้งคนรอบข้างเราก็จะมีความสุขด้วยค่ะ คุณพ่อคุณแม่มีหน้าที่ในการสอนลูก แต่ลูกก็อาจจะสอนเราได้ด้วยในบางครั้ง และบางครั้งที่ว่านี้จะเป็นการปรับเปลี่ยนความคิด ความรู้สึกที่เกิดขึ้นให้กับคุณพ่อคุณแม่ เพิ่มคุณสมบัติที่ดีให้กับผู้ใหญ่อย่างเราเพื่อวันหนึ่งเราจะได้พูดและสอนกับลูกได้อย่างเต็มปาก ชนะกันอย่างใสๆ เลยค่ะ


PB-Mag Team

Comments

comments